(ΠΟΙΟΝ) ΤΟΠΟ…ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ (;)
Όπως πριν δυο χρόνια… Ο Αύγουστος γεννάει πια το φόβο της καμένης γης. Τραγικό! Έβλεπα τη μαύρη γη που άφηνε πίσω της η φωτιά στο πέρασμά της. Έβλεπα την αγανάκτηση του Έλληνα πολίτη… Κάπου άκουσα μια μάνα να αναρωτιέται κλαίγοντας τι θα αφήσει στα παιδιά της βλέποντας το σπίτι της να καίγεται…
Σκέφτηκα: Αλήθεια, τι έχουν να παραλάβουν πλέον οι νέοι άνθρωποι στη χώρα μας; Τι είναι αυτό για το οποίο θα αγωνιστούν να συντηρήσουν και να αυξήσουν; Ποιον τόπο έχει τελικά σήμερα ο νέος άνθρωπος στη χώρα μας να ονειρευτεί και να ζήσει;
Ο τόπος με την συμβατική έννοια της γης μέσα σε δυο χρόνια έχει γεμίσει αποκαΐδια κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο τόπος με την έννοια της Πολιτείας κακοδιοικείται και διαφθείρεται. Ο τόπος που αναλογεί στο όνειρο εξατμίζεται με άλλοθι την οικονομική κρίση. Ο τόπος που ανήκει στο πνεύμα διαλύεται σε ιδιωτικοποιημένα ινστιτούτα που συλλήβδην βαφτίζονται πανεπιστήμια. Ο τόπος που αναζητά η δημιουργία χάνεται στα καλπάζοντα ποσοστά ανεργίας.
Τι έχει άραγε ο νέος άνθρωπος της χώρας μας να περιμένει; Ποιο όνειρό του μπορεί να υλοποιήσει; Να γίνει γιατρός; Για ποιο λόγο; Για να περιμένει σε λίστες να πάρει σειρά να εργαστεί, ενώ τα νοσοκομεία αποσαθρώνονται από την έλλειψη ιατρικού προσωπικού; Να γίνει αγρότης; Γιατί; Για να βουλιάξει στα χρέη χωρίς κρατική πρόνοια με τη σταφίδα του, το λάδι του, τα σύκα του, το κρασί του να πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές; Να μορφωθεί; Πού είναι η δωρεάν παιδεία; Να κάνει οικογένεια; Πόσο εύκολα να ανοίξεις το σπιτικό σου με 700 ευρώ ή με την ανεργία να σε κυνηγάει;
Όμως, ο νέος άνθρωπος έχει σ’ όλες τις εποχές ένα πολύ δυνατό όπλο: την ορμητικότητα και την αγωνιστικότητά του. Γι αυτό και ο νέος του σήμερα είναι υποχρεωμένος να αντισταθεί στη βαρβαρότητα που έχει πνίξει την καθημερινότητά του, να κονιορτοποιήσει το θράσος όσων ξεπουλούν τα όνειρά του, να διεκδικήσει όσα του ανήκουν, αλλά ξεδιάντροπα του τα στερούν, να χλευάσει όσους με λόγια ξύλινα υποτιμούν την αξιοπρέπεια και τη νοημοσύνη του.
Όχι, δεν είναι ρομαντικά όλα αυτά. Αν σκεφτούμε ότι όλες οι μεγάλες επαναστάσεις έγιναν από τους νέους που εναντιώθηκαν στη συντήρηση του κατεστημένου, τότε γίνεται όλο και πιο ισχυρή η πεποίθηση ότι η αλλαγή θα έρθει από τη νέα γενιά.
Και ένας τρόπος υπάρχει: ο νέος να δηλώσει ηχηρό παρών με την ψήφο του. Όμως να φροντίσει οι πολιτικές του επιλογές να μην βαρύνουν τις επερχόμενες γενιές, όπως αυτούς τώρα τους κατακερματίζουν οι πολιτικές επιλογές των μεγαλύτερων. Γιατί μέσα στην πύρινη λαίλαπα των ημερών ακούγεται η πιο υποκριτική κουβέντα: «Ας μην πολιτικοποιούμε τις φωτιές!» ωρύονται οι κυβερνητικοί βουλευτές. Και είναι αυτή η κουβέντα το απόλυτο ρεσιτάλ κακόγουστης ερμηνείας. Ας το καταλάβουμε όλοι πια: Ό,τι αφορά τη ζωή του πολίτη είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!!
Άραγε δεν είναι πολιτική ευθύνη ο (για άλλη μια φορά) ανύπαρκτος κρατικός σχεδιασμός που αποτέφρωσε χιλιάδες στρέμματα; Δεν είναι πολιτική ευθύνη η γελοιωδέστατη σύλληψη του Ρώσου πιλότου για χρέη (600 ευρώ!!!) στο Ελληνικό δημόσιο, την ώρα που καιγόμαστε! Δεν είναι πολιτική ευθύνη το γεγονός ότι αναμένονται προσλήψεις δασοπυροσβεστών τον… Οκτώβριο (!), μάλλον για την εκδούλευση που απαιτείται στους νέους εν όψει εκλογών με τη δύναμη των ρουσφετιών…
Αν δε μας αρέσει κάτι ή το αποδεχόμαστε ή προσπαθούμε να το αλλάξουμε. Και η νέα γενιά δεν αποδέχεται την παρούσα κατάσταση. Από την επαφή μου με τους νέους ανθρώπους αποκομίζω τη δίψα τους να αλλάξουν την κατάσταση. Και ασφαλώς η αλλαγή αυτή έρχεται ! Η καμένη γη σε λίγο καιρό θα αποτελεί παρελθόν και μάλιστα μακρινό. Και τότε οι νέοι θα μπορούν να είναι σίγουροι ό,τι θα αφήσουν στα παιδιά τους θα είναι τόπος γόνιμος και όχι ου – τοπία.
Λεωνίδας Θαν. Φιλιππόπουλος
Οικονομολόγος
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009
Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ Ή ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙ;
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ Ή ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙ;
«Τις πταίει;»: Ο τίτλος του ιστορικού άρθρου του Χαρίλαου Τρικούπη μας έρχεται καθημερινά στο μυαλό μέσα από την πολιτική κατάσταση που βιώνουμε. Κι όταν σε μια πολιτική κουβέντα (ακόμα κι αυτή την απλή του καφενείου) αναζητούμε τα αίτια που οδηγούν στα αδιέξοδα σε όλους τους τομείς η φράση αυτή μας έρχεται αυθόρμητα.
Δεν ξέρω πόσοι έχουμε διαβάσει ολόκληρο το άρθρο του Τρικούπη. Γιατί έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε πού αποδίδει ο ίδιος τα πολιτικά αδιέξοδα της εποχής του. Ένα αίτιο λοιπόν που υπογραμμίζει είναι το γεγονός ότι οι υποψήφιοι πολιτικοί “αντί να μένουν στις περιφέρειές τους και να αφουγκράζονται τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, σπεύδουν στα ανάκτορα για να πάρουν το χρίσμα.”
Στην εποχή μας τι έχει αλλάξει αναφορικά με το πολιτικό ήθος; Πολλά και τίποτα. Πολλά στην επιφάνεια των πραγμάτων, τίποτα στην ουσία τους. Γιατί σήμερα το κύριο μέλημα πολλών πολιτικών είναι να προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια και την ψήφο του λαού, όχι ακούγοντας τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, αλλά υπονομεύοντας το υποσυνείδητό του με κόλπα της περιβόητης επικοινωνιακής πολιτικής.
Βλέπουμε καθημερινά να παρελαύνουν στα κανάλια πολιτικοί που επί της ουσίας δεν έχουν να καταθέσουν κάτι νέο, αλλά μόνο και μόνο για να «φανούν», για να εντυπώνεται η εικόνα τους στο συλλογικό ασυνείδητο ως φυσική παρουσία κι ας μιλούν για οτιδήποτε… Όχι, δεν ευθύνονται τα ΜΜΕ γι αυτό. Εξάλλου ο τίτλος τους εμπεριέχει τη λέξη Μέσο, είναι οι δίαυλοι της επικοινωνίας, όχι ο αυτοσκοπός της.
Και μέσα σε αυτή τη λογική έχουν στηθεί ολόκληρες στρατηγικές που ξεκινούν από τον κόμπο της γραβάτας (όταν πρόκειται για άρρενα πολιτικό) ή τη μάρκα της τσάντας (σε περίπτωση των γυναικών πολιτικών) και καταλήγουν στην αποφασιστικότητα με την οποία θα χτυπήσει ο πολιτικός το χέρι στο τραπέζι ή ακόμα και στο ταγέρ της συζύγου του (τι φόρεσε η κ. Ομπάμα στο Μπάκιγχαμ και πώς το ρούχο της επηρέασε την υποδοχή της βασίλισσας;)…
Ένας υπέροχα στημένος πολιτικός κόσμος, πασπαλισμένος συχνά με μπόλικη χολιγουντιανή αστερόσκονη, που κοιτά να είναι επικοινωνιακά ορθόδοξος και όχι αληθινός κοινωνός και εργάτης μιας πολιτικής κατάστασης που οφείλει να αλλάξει.
Το τραγικό όμως είναι πως νομίζουν ότι μπορούν να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη. Και για να δώσουμε ένα παράδειγμα, είναι δυνατόν οι εξευτελιστικές τιμές του λαδιού να γίνουν πανηγυρικά δεκτές από τους παραγωγούς και τις ημέρες αυτές από τους συκοπαραγωγούς και τους σταφιδοπαραγωγούς, αν την ώρα εκείνη ο πολιτικός φοράει μπεζ κουστούμι, έχει ανοιχτά τα χέρια και χαμογελάει;
Η πολιτική μας πραγματικότητα γίνεται καθημερινά όλο και πιο ζοφερή. Ο κύριος Καραμανλής άβουλος και μοιραίος… οδεύει προς το άδοξο τέλος της καταστροφικής πολιτικής του. Μια πολιτική που δημιούργησε χάος, ανεργία, οικονομική παρακμή. Μια πολιτική που δεν μπορεί να «φτιασιδωθεί» με επικοινωνιακά κόλπα.
Η ώρα της κάλπης πλησιάζει. Η ώρα της αλλαγής έφτασε. Οι εκλογές έρχονται και ο κυρίαρχος λαός θα αποδοκιμάσει με την ψήφο του εκείνους που του στέρησαν την αξιοπρέπεια. Μόνο που στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν απαιτείται μια απλή πολιτική – κομματική αλλαγή, για να μη βουλιάξουμε. Απαιτείται η άρδην μεταστροφή του πολιτικού ήθους της χώρας μας. Απαιτείται ο πολιτικός να επικοινωνεί αληθινά και αδιάλειπτα με τον πολίτη και όχι να κάνει ότι επικοινωνεί επειδή έχει μπροστά του τις κάμερες. Η πολιτική μας ζωή έχει πια κορεστεί από τα επικοινωνιακά τερτίπια. Η αλλαγή απαιτεί αληθινή επικοινωνία και ας μην καταγραφεί τηλεοπτικά το στιγμιότυπο….
ΛΕΩΝΙΔΑΣ. ΘΑΝ. ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
«Τις πταίει;»: Ο τίτλος του ιστορικού άρθρου του Χαρίλαου Τρικούπη μας έρχεται καθημερινά στο μυαλό μέσα από την πολιτική κατάσταση που βιώνουμε. Κι όταν σε μια πολιτική κουβέντα (ακόμα κι αυτή την απλή του καφενείου) αναζητούμε τα αίτια που οδηγούν στα αδιέξοδα σε όλους τους τομείς η φράση αυτή μας έρχεται αυθόρμητα.
Δεν ξέρω πόσοι έχουμε διαβάσει ολόκληρο το άρθρο του Τρικούπη. Γιατί έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε πού αποδίδει ο ίδιος τα πολιτικά αδιέξοδα της εποχής του. Ένα αίτιο λοιπόν που υπογραμμίζει είναι το γεγονός ότι οι υποψήφιοι πολιτικοί “αντί να μένουν στις περιφέρειές τους και να αφουγκράζονται τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, σπεύδουν στα ανάκτορα για να πάρουν το χρίσμα.”
Στην εποχή μας τι έχει αλλάξει αναφορικά με το πολιτικό ήθος; Πολλά και τίποτα. Πολλά στην επιφάνεια των πραγμάτων, τίποτα στην ουσία τους. Γιατί σήμερα το κύριο μέλημα πολλών πολιτικών είναι να προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια και την ψήφο του λαού, όχι ακούγοντας τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, αλλά υπονομεύοντας το υποσυνείδητό του με κόλπα της περιβόητης επικοινωνιακής πολιτικής.
Βλέπουμε καθημερινά να παρελαύνουν στα κανάλια πολιτικοί που επί της ουσίας δεν έχουν να καταθέσουν κάτι νέο, αλλά μόνο και μόνο για να «φανούν», για να εντυπώνεται η εικόνα τους στο συλλογικό ασυνείδητο ως φυσική παρουσία κι ας μιλούν για οτιδήποτε… Όχι, δεν ευθύνονται τα ΜΜΕ γι αυτό. Εξάλλου ο τίτλος τους εμπεριέχει τη λέξη Μέσο, είναι οι δίαυλοι της επικοινωνίας, όχι ο αυτοσκοπός της.
Και μέσα σε αυτή τη λογική έχουν στηθεί ολόκληρες στρατηγικές που ξεκινούν από τον κόμπο της γραβάτας (όταν πρόκειται για άρρενα πολιτικό) ή τη μάρκα της τσάντας (σε περίπτωση των γυναικών πολιτικών) και καταλήγουν στην αποφασιστικότητα με την οποία θα χτυπήσει ο πολιτικός το χέρι στο τραπέζι ή ακόμα και στο ταγέρ της συζύγου του (τι φόρεσε η κ. Ομπάμα στο Μπάκιγχαμ και πώς το ρούχο της επηρέασε την υποδοχή της βασίλισσας;)…
Ένας υπέροχα στημένος πολιτικός κόσμος, πασπαλισμένος συχνά με μπόλικη χολιγουντιανή αστερόσκονη, που κοιτά να είναι επικοινωνιακά ορθόδοξος και όχι αληθινός κοινωνός και εργάτης μιας πολιτικής κατάστασης που οφείλει να αλλάξει.
Το τραγικό όμως είναι πως νομίζουν ότι μπορούν να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη. Και για να δώσουμε ένα παράδειγμα, είναι δυνατόν οι εξευτελιστικές τιμές του λαδιού να γίνουν πανηγυρικά δεκτές από τους παραγωγούς και τις ημέρες αυτές από τους συκοπαραγωγούς και τους σταφιδοπαραγωγούς, αν την ώρα εκείνη ο πολιτικός φοράει μπεζ κουστούμι, έχει ανοιχτά τα χέρια και χαμογελάει;
Η πολιτική μας πραγματικότητα γίνεται καθημερινά όλο και πιο ζοφερή. Ο κύριος Καραμανλής άβουλος και μοιραίος… οδεύει προς το άδοξο τέλος της καταστροφικής πολιτικής του. Μια πολιτική που δημιούργησε χάος, ανεργία, οικονομική παρακμή. Μια πολιτική που δεν μπορεί να «φτιασιδωθεί» με επικοινωνιακά κόλπα.
Η ώρα της κάλπης πλησιάζει. Η ώρα της αλλαγής έφτασε. Οι εκλογές έρχονται και ο κυρίαρχος λαός θα αποδοκιμάσει με την ψήφο του εκείνους που του στέρησαν την αξιοπρέπεια. Μόνο που στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν απαιτείται μια απλή πολιτική – κομματική αλλαγή, για να μη βουλιάξουμε. Απαιτείται η άρδην μεταστροφή του πολιτικού ήθους της χώρας μας. Απαιτείται ο πολιτικός να επικοινωνεί αληθινά και αδιάλειπτα με τον πολίτη και όχι να κάνει ότι επικοινωνεί επειδή έχει μπροστά του τις κάμερες. Η πολιτική μας ζωή έχει πια κορεστεί από τα επικοινωνιακά τερτίπια. Η αλλαγή απαιτεί αληθινή επικοινωνία και ας μην καταγραφεί τηλεοπτικά το στιγμιότυπο….
ΛΕΩΝΙΔΑΣ. ΘΑΝ. ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ…
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ…
Δεν πρόκειται να γράψω κριτική για τη θρυλική ταινία. Απλώς ο τίτλος αυτός μου ήρθε συνειρμικά με όσα εξαγγέλθηκαν τις τελευταίες μέρες για τις περικοπές των δρομολογίων του ΟΣΕ.
Η τελευταία εξαγγελία της κυβέρνησης για το μέλλον του τρένου στη Μεσσηνία και την Πελοπόννησο, στη Μεσσηνία με το τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο και τις ελλιπέστατες δημόσιες συγκοινωνίες, στη Μεσσηνία των υποτιμημένων αγροτικών προϊόντων και του ακόμα πιο υποτιμημένου εισοδήματος μας άφησε άναυδους.
Πώς μπορούμε να πιστέψουμε πως ένα βασικό στοιχείο κρατικής υποδομής όπως είναι ο σιδηρόδρομος καταργείται, επειδή δεν μπορεί να εξυγιανθεί. Ακόμα και στη βάρβαρη ελεύθερη αγορά το «κλείσιμο» μιας επιχείρησης είναι η έσχατη λύση, όταν έχουν δοκιμαστεί όλα τα μέσα για τη διάσωσή της.
Η κυβέρνηση της ΝΔ καταργεί δρομολόγια χωρίς να κάνει προσπάθεια να προσεγγίσει το επιβατικό κοινό και τις ανάγκες του. Είναι εύκολες οι διαπιστώσεις του τύπου «Κανείς δε χρησιμοποιεί πια το τρένο». Αλλά κανείς δε λέει ότι το δίκτυο είναι της εποχής του Τρικούπη, πρωτοποριακό για τα τέλη του 19 ου αι., μουσειακό για τις αρχές του 21ου αι. Κανείς δεν βλέπει ότι οι υποβαθμισμένες υπηρεσίες του δεν είναι ελκυστικές για τον Έλληνα του σήμερα που μόνο κατ’ όνομα αποκαλείται Ευρωπαίος.
Στην Ευρώπη της ελεύθερης αγοράς που ενστερνίζεται η ΝΔ ο σιδηρόδρομος είναι βασικό μέσο μεταφοράς ανθρώπων κι εμπορευμάτων όχι μόνο εγχώρια, αλλά και μεταξύ διαφορετικών χωρών. Σ’ όλη την Ευρώπη από την Πορτογαλία μέχρι τη Ρωσία έχουν προσπαθήσει κι έχουν επιτύχει άψογα δίκτυα σιδηροδρομικών γραμμών.
Ο ΟΣΕ είναι ένας «κοινωφελής οργανισμός», μέσο εξυπηρέτησης του ευρέως κοινού. Στις μέρες μας όμως καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να είναι και κερδοφόρος. Όταν ένας τέτοιος «κοινωφελής οργανισμός» νοσεί τον εξυγιαίνεις, δεν του κάνεις ευθανασία. Δίνεις κίνητρα στους πολίτες να το χρησιμοποιήσουν.
Ο εκσυγχρονισμός του τρένου είναι δείγμα πολιτισμού σε μια εποχή που η σιδηροδρομική γραμμή θεωρείται το μέλλον των συγκοινωνιών στην κατεύθυνση της Πράσινης Ανάπτυξης (ας σκεφτούμε την επέκταση του προαστιακού της Αθήνας και την κατασκευή μετρό στη Θεσσαλονίκη).
Στον απομονωμένο συγκοινωνιακά νομό μας - που επιβιώνει κατά ένα μέρος και από τον τουρισμό - αξίζει όχι μόνο να διατηρηθούν, αλλά να εξυγιανθούν και να τελειοποιηθούν οι υπηρεσίες του ΟΣΕ.
Το τρένο, σύμβολο και σταθμός της βιομηχανικής επανάστασης, ώθησε την ραγδαία εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας, ένωσε χώρες και λαούς και ενέπνευσε με τη ρομαντική του φύση ποιητές και τραγουδοποιούς, συγγραφείς και σκηνοθέτες. Οφείλουμε να αντισταθούμε σύσσωμοι στον παραλογισμό και να συμπαρασταθούμε στο δίκιο αγώνα των σιδηροδρομικών της Μεσσηνίας και όλης της χώρας που ζουν καθημερινά μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας αυτοί και οι οικογένειες τους.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ.ΘΑΝ.ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Δεν πρόκειται να γράψω κριτική για τη θρυλική ταινία. Απλώς ο τίτλος αυτός μου ήρθε συνειρμικά με όσα εξαγγέλθηκαν τις τελευταίες μέρες για τις περικοπές των δρομολογίων του ΟΣΕ.
Η τελευταία εξαγγελία της κυβέρνησης για το μέλλον του τρένου στη Μεσσηνία και την Πελοπόννησο, στη Μεσσηνία με το τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο και τις ελλιπέστατες δημόσιες συγκοινωνίες, στη Μεσσηνία των υποτιμημένων αγροτικών προϊόντων και του ακόμα πιο υποτιμημένου εισοδήματος μας άφησε άναυδους.
Πώς μπορούμε να πιστέψουμε πως ένα βασικό στοιχείο κρατικής υποδομής όπως είναι ο σιδηρόδρομος καταργείται, επειδή δεν μπορεί να εξυγιανθεί. Ακόμα και στη βάρβαρη ελεύθερη αγορά το «κλείσιμο» μιας επιχείρησης είναι η έσχατη λύση, όταν έχουν δοκιμαστεί όλα τα μέσα για τη διάσωσή της.
Η κυβέρνηση της ΝΔ καταργεί δρομολόγια χωρίς να κάνει προσπάθεια να προσεγγίσει το επιβατικό κοινό και τις ανάγκες του. Είναι εύκολες οι διαπιστώσεις του τύπου «Κανείς δε χρησιμοποιεί πια το τρένο». Αλλά κανείς δε λέει ότι το δίκτυο είναι της εποχής του Τρικούπη, πρωτοποριακό για τα τέλη του 19 ου αι., μουσειακό για τις αρχές του 21ου αι. Κανείς δεν βλέπει ότι οι υποβαθμισμένες υπηρεσίες του δεν είναι ελκυστικές για τον Έλληνα του σήμερα που μόνο κατ’ όνομα αποκαλείται Ευρωπαίος.
Στην Ευρώπη της ελεύθερης αγοράς που ενστερνίζεται η ΝΔ ο σιδηρόδρομος είναι βασικό μέσο μεταφοράς ανθρώπων κι εμπορευμάτων όχι μόνο εγχώρια, αλλά και μεταξύ διαφορετικών χωρών. Σ’ όλη την Ευρώπη από την Πορτογαλία μέχρι τη Ρωσία έχουν προσπαθήσει κι έχουν επιτύχει άψογα δίκτυα σιδηροδρομικών γραμμών.
Ο ΟΣΕ είναι ένας «κοινωφελής οργανισμός», μέσο εξυπηρέτησης του ευρέως κοινού. Στις μέρες μας όμως καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να είναι και κερδοφόρος. Όταν ένας τέτοιος «κοινωφελής οργανισμός» νοσεί τον εξυγιαίνεις, δεν του κάνεις ευθανασία. Δίνεις κίνητρα στους πολίτες να το χρησιμοποιήσουν.
Ο εκσυγχρονισμός του τρένου είναι δείγμα πολιτισμού σε μια εποχή που η σιδηροδρομική γραμμή θεωρείται το μέλλον των συγκοινωνιών στην κατεύθυνση της Πράσινης Ανάπτυξης (ας σκεφτούμε την επέκταση του προαστιακού της Αθήνας και την κατασκευή μετρό στη Θεσσαλονίκη).
Στον απομονωμένο συγκοινωνιακά νομό μας - που επιβιώνει κατά ένα μέρος και από τον τουρισμό - αξίζει όχι μόνο να διατηρηθούν, αλλά να εξυγιανθούν και να τελειοποιηθούν οι υπηρεσίες του ΟΣΕ.
Το τρένο, σύμβολο και σταθμός της βιομηχανικής επανάστασης, ώθησε την ραγδαία εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας, ένωσε χώρες και λαούς και ενέπνευσε με τη ρομαντική του φύση ποιητές και τραγουδοποιούς, συγγραφείς και σκηνοθέτες. Οφείλουμε να αντισταθούμε σύσσωμοι στον παραλογισμό και να συμπαρασταθούμε στο δίκιο αγώνα των σιδηροδρομικών της Μεσσηνίας και όλης της χώρας που ζουν καθημερινά μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας αυτοί και οι οικογένειες τους.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ.ΘΑΝ.ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009
Τελικά τα άλογα δεν είναι...πράσινα!
ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…ΠΡΑΣΙΝΑ !
Αλλαγή χάρτη από την περασμένη Κυριακή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες του Υπουργείου Εσωτερικών να δημιουργήσει κλίμα, μεταδίδοντας καθυστερημένα τις περιοχές όπου το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε συντριπτική πλειοψηφία.
Πολλοί είπαν ότι ο μεγάλος νικητής ήταν η αποχή. Κανείς δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να μην προβληματιστεί με το γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι δεν προσήλθαν στις κάλπες. Και ας μην υποτιμάμε τους ψηφοφόρους. Θεωρώ πως η αποχή ήταν αποχή διαμαρτυρίας και όχι διακοπών (αλήθεια πόσοι Έλληνες μεσούσης μιας τέτοιας οικονομικής κρίσης είχαν να πληρώσουν διακοπές;). Και αυτή η αποχή θα πρέπει να μας κάνει όλους να προβληματιστούμε.
Όμως εξίσου αφελές είναι να υποτιμήσει κανείς τη σημασία της νίκης του ΠΑΣΟΚ. Όχι ως πανηγύρι εκδίκησης σε μια κουραστική εναλλαγή εξουσίας παλαιοκομματικού τύπου, αλλά ως λαϊκή επιταγή. Γιατί η νίκη του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα νέο μήνυμα στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Εκφράζει την ανάγκη του κόσμου για τομές, που θα βάλουν σε πρώτο πλάνο τον πολίτη μέσα σε ένα κράτος πρόνοιας. Και κράτος πρόνοιας μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα στο σοσιαλισμό.
Ο νεοφιλελευθερισμός έχει πια παγκοσμίως δείξει το αληθινό του πρόσωπο. Ένα ά-λογο πρόσωπο που συσσωρεύει τον πλούτο στα χέρια των λίγων και προσπαθεί να εξασφαλίσει έσοδα από τη φορολογία των εξόδων, με θύματα τους χιλιάδες εργαζομένους που καταδικάζονται στην ανεργία, την ανέχεια και τη φτώχεια. Η ελεύθερη αγορά που με τόση λατρεία υπερασπίζεται η κυβερνητική παράταξη υπακούει στο δίκαιο του ισχυρότερου. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός που αποτελεί το οικονομικό θεωρητικό υπόβαθρο της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής συντηρείται μόνο και μόνο για να συντηρήσει τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της χώρας μας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου φώναξε επανειλημμένα: «Δε χρωστάω σε κανέναν». Και κάλεσε τον πρωθυπουργό σε μια γενική κάθαρση της πολιτικής ζωής «κι ας ματώσουμε». Όμως ποιος να τον ακολουθήσει; Μια κυβέρνηση που το βασικό ιδεολογικό της εργαλείο είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Λίγο δύσκολο. Είδαμε το Θοδωρή Ρουσόπουλο να παραιτείται από την υποψηφιότητά του για το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές. Βέβαια η παραίτηση δεν ισχύει για το βουλευτικό του αξίωμα, το οποίο τώρα κατέχει. Είναι δύσκολη η παραίτηση από τα βουλευτικά προνόμια. Αλλά έτσι πώς να ματώσεις;
Ο λαός όμως φάνηκε ότι απαιτεί από τους ηγέτες του να μη χρωστάνε σε κανέναν και να θέλουν να καθαρίσουν τα παράσιτα. Ο λαός ζητά η εξουσία, που έχει εκχωρήσει, να μην είναι αυτοσκοπός και να μην κονιορτοποιείται από παλαιοκομματικές ψηφοθηρικές πρακτικές. Ο λαός θέλει φροντίδα στην αρρώστια του, θαλπωρή στα γηρατειά του, σοβαρή εκπαίδευση για τα παιδιά του. Δε θέλει μάνατζερ που θα βρούνε μεγαλοεπιχειρηματίες – σπόνσορες, για να στήσουν πολυτελή κτήρια (κατά περίσταση σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία), να τα οργανώσουν με τις αρχές του θατσερισμού και να τα χρεώσουν στον φορολογούμενο πολίτη χρυσά…
Από κάποια σύγχυση – λένε οι φιλόλογοι - το πράσσειν άλογα (δηλαδή το να κάνει κανείς πράγματα χωρίς λογική) έγινε στο στόμα του λαού πράσινα άλογα. Καθόλου πράσινα δεν είναι τα άλογα τελικά. Το πράσσειν άλογα είναι το τελικό επακόλουθο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που κινείται χωρίς λογική στον αθέμιτο πλουτισμό των ολίγων, επιφέροντας σύγχυση στο λαό και ανασφάλεια.
Γιατί για μας τους οικονομολόγους το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη στις πρόσφατες Ευρωεκλογές δεν είναι τωρινό. Κάπως έτσι ανέβηκαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη μετά το κραχ του 1929: Από την ανασφάλεια που έσπειρε τότε ο καπιταλισμός. Και ας μην βιάζονται κάποιοι να μιλήσουν για ήττα του σοσιαλισμού. Κράτος δικαίου έψαχναν κι αυτοί που ψήφισαν τους ακροδεξιούς. Και τέτοιους όρους «δανείζονταν» (και καπηλεύονται) οι ακροδεξιοί ηγέτες. Είναι άραγε τυχαίο ότι αποκαλούνταν εθνικοσοσιαλιστές; Μόνο που υπάρχει η εξής ποιοτική διαφορά: Όταν πονάει το χέρι ο σοσιαλισμός παλεύει να το φροντίσει και περιμένει την ανάρρωσή του. Αντίθετα ο εθνικοσοσιαλισμός το κόβει. Το ότι το κόψιμο δεν απαιτεί όσο χρόνο απαιτεί η ανάρρωση το καθιστά προτιμότερο; Ας σκεφτούμε λοιπόν λογικά και ας ξεχωρίσουμε επιτέλους αυτούς που στηρίζουν την μπλε δύναμή τους στο πράσσειν άλογα.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΘΑΝ. ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
http://www.eleftherianews.gr/openpdf.php?p_id=9
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 17/6/2009
Αλλαγή χάρτη από την περασμένη Κυριακή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες του Υπουργείου Εσωτερικών να δημιουργήσει κλίμα, μεταδίδοντας καθυστερημένα τις περιοχές όπου το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε συντριπτική πλειοψηφία.
Πολλοί είπαν ότι ο μεγάλος νικητής ήταν η αποχή. Κανείς δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να μην προβληματιστεί με το γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι δεν προσήλθαν στις κάλπες. Και ας μην υποτιμάμε τους ψηφοφόρους. Θεωρώ πως η αποχή ήταν αποχή διαμαρτυρίας και όχι διακοπών (αλήθεια πόσοι Έλληνες μεσούσης μιας τέτοιας οικονομικής κρίσης είχαν να πληρώσουν διακοπές;). Και αυτή η αποχή θα πρέπει να μας κάνει όλους να προβληματιστούμε.
Όμως εξίσου αφελές είναι να υποτιμήσει κανείς τη σημασία της νίκης του ΠΑΣΟΚ. Όχι ως πανηγύρι εκδίκησης σε μια κουραστική εναλλαγή εξουσίας παλαιοκομματικού τύπου, αλλά ως λαϊκή επιταγή. Γιατί η νίκη του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα νέο μήνυμα στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Εκφράζει την ανάγκη του κόσμου για τομές, που θα βάλουν σε πρώτο πλάνο τον πολίτη μέσα σε ένα κράτος πρόνοιας. Και κράτος πρόνοιας μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα στο σοσιαλισμό.
Ο νεοφιλελευθερισμός έχει πια παγκοσμίως δείξει το αληθινό του πρόσωπο. Ένα ά-λογο πρόσωπο που συσσωρεύει τον πλούτο στα χέρια των λίγων και προσπαθεί να εξασφαλίσει έσοδα από τη φορολογία των εξόδων, με θύματα τους χιλιάδες εργαζομένους που καταδικάζονται στην ανεργία, την ανέχεια και τη φτώχεια. Η ελεύθερη αγορά που με τόση λατρεία υπερασπίζεται η κυβερνητική παράταξη υπακούει στο δίκαιο του ισχυρότερου. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός που αποτελεί το οικονομικό θεωρητικό υπόβαθρο της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής συντηρείται μόνο και μόνο για να συντηρήσει τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της χώρας μας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου φώναξε επανειλημμένα: «Δε χρωστάω σε κανέναν». Και κάλεσε τον πρωθυπουργό σε μια γενική κάθαρση της πολιτικής ζωής «κι ας ματώσουμε». Όμως ποιος να τον ακολουθήσει; Μια κυβέρνηση που το βασικό ιδεολογικό της εργαλείο είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Λίγο δύσκολο. Είδαμε το Θοδωρή Ρουσόπουλο να παραιτείται από την υποψηφιότητά του για το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές. Βέβαια η παραίτηση δεν ισχύει για το βουλευτικό του αξίωμα, το οποίο τώρα κατέχει. Είναι δύσκολη η παραίτηση από τα βουλευτικά προνόμια. Αλλά έτσι πώς να ματώσεις;
Ο λαός όμως φάνηκε ότι απαιτεί από τους ηγέτες του να μη χρωστάνε σε κανέναν και να θέλουν να καθαρίσουν τα παράσιτα. Ο λαός ζητά η εξουσία, που έχει εκχωρήσει, να μην είναι αυτοσκοπός και να μην κονιορτοποιείται από παλαιοκομματικές ψηφοθηρικές πρακτικές. Ο λαός θέλει φροντίδα στην αρρώστια του, θαλπωρή στα γηρατειά του, σοβαρή εκπαίδευση για τα παιδιά του. Δε θέλει μάνατζερ που θα βρούνε μεγαλοεπιχειρηματίες – σπόνσορες, για να στήσουν πολυτελή κτήρια (κατά περίσταση σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία), να τα οργανώσουν με τις αρχές του θατσερισμού και να τα χρεώσουν στον φορολογούμενο πολίτη χρυσά…
Από κάποια σύγχυση – λένε οι φιλόλογοι - το πράσσειν άλογα (δηλαδή το να κάνει κανείς πράγματα χωρίς λογική) έγινε στο στόμα του λαού πράσινα άλογα. Καθόλου πράσινα δεν είναι τα άλογα τελικά. Το πράσσειν άλογα είναι το τελικό επακόλουθο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που κινείται χωρίς λογική στον αθέμιτο πλουτισμό των ολίγων, επιφέροντας σύγχυση στο λαό και ανασφάλεια.
Γιατί για μας τους οικονομολόγους το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη στις πρόσφατες Ευρωεκλογές δεν είναι τωρινό. Κάπως έτσι ανέβηκαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη μετά το κραχ του 1929: Από την ανασφάλεια που έσπειρε τότε ο καπιταλισμός. Και ας μην βιάζονται κάποιοι να μιλήσουν για ήττα του σοσιαλισμού. Κράτος δικαίου έψαχναν κι αυτοί που ψήφισαν τους ακροδεξιούς. Και τέτοιους όρους «δανείζονταν» (και καπηλεύονται) οι ακροδεξιοί ηγέτες. Είναι άραγε τυχαίο ότι αποκαλούνταν εθνικοσοσιαλιστές; Μόνο που υπάρχει η εξής ποιοτική διαφορά: Όταν πονάει το χέρι ο σοσιαλισμός παλεύει να το φροντίσει και περιμένει την ανάρρωσή του. Αντίθετα ο εθνικοσοσιαλισμός το κόβει. Το ότι το κόψιμο δεν απαιτεί όσο χρόνο απαιτεί η ανάρρωση το καθιστά προτιμότερο; Ας σκεφτούμε λοιπόν λογικά και ας ξεχωρίσουμε επιτέλους αυτούς που στηρίζουν την μπλε δύναμή τους στο πράσσειν άλογα.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΘΑΝ. ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
http://www.eleftherianews.gr/openpdf.php?p_id=9
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 17/6/2009
Τρίτη 26 Μαΐου 2009
Η ΑΠΟΧΗ, Η ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ (;!)
Η ΑΠΟΧΗ, Η ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ (;!)
Άρχισαν οι πρώτες (δημοσιογραφικές και μη) απόπειρες να προβλεφθούν τα ποσοστά της αποχής των ψηφοφόρων στις επερχόμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο οι οποίες καταλήγουν να συμπυκνώσουν το δίλημμα στο ερώτημα: «Εκλογές ή τριήμερο;» Όπου η δεύτερη επιλογή θα εκτοξεύσει – λένε – σε πρωτοφανή επίπεδα την εκλογική αποχή.
Ακούω τόσο συχνά τελευταία τη λέξη «αποχή» ως αυτονόητη που άρχισα να ανησυχώ. Και χθες αποφάσισα να ξαναπιάσω τη λέξη από την αρχή, να αρχίσω από τον ορισμό. Διαβάζω σε έγκριτο λεξικό και μεταφέρω: «αποχή: από το ρήμα απέχω: δε συμμετέχω συνειδητά σε κοινή δραστηριότητα». Υπάρχει όμως ακόμα ένα ρήμα εκεί, το ρήμα επέχω, που σημαίνει «τηρώ στάση ουδετερότητας» (από το επέχω προκύπτει η εποχή).
Και αναλογίζομαι: Είναι δυνατόν να θέλουμε είτε να μη συμμετάσχουμε συνειδητά είτε να τηρήσουμε στάση ουδετερότητας στις Ευρωεκλογές στις 7 του Ιούνη; Σε μια εποχή που τα κοινωνικά και τα ευρύτερα προβλήματά μας βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, σε μια εποχή που ως Έλληνες πολίτες βιώνουμε δραματικά τα αποτελέσματα της κακοδιαχείρισης της τελευταίας κυβέρνησης που συνεπάγεται και την μειωμένη εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων εταίρων μας, είναι δυνατόν εμείς να αφήσουμε να αποφασίσουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς;
Έχει γίνει κουραστική η μόνιμη δικαιολογία της κυβέρνησης περί παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση όμως είναι μια πραγματικότητα που απαιτεί πολιτική βούληση και σαφή πολιτικό σχεδιασμό. Πολιτική σημαίνει ακριβώς αυτό: παίρνω πρωτοβουλίες για να διαχειριστώ την κρίση. Δε σημαίνει απλώς διαπιστώνω την κρίση και την χρησιμοποιώ σαν άλλοθι για το πάγωμα μισθών και συντάξεων, για την αντιαγροτική πολιτική, για την άμβλυνση των κοινωνικών προβλημάτων.
Μια και είμαστε ελαιοπαραγωγικός νομός να επισημάνω το εξής χαρακτηριστικό: Ανακοινώθηκε πρόσφατα το περιβόητο «πακέτο Χατζηγάκη», αυτό για τις αποζημιώσεις των πληγέντων αγροτών. Ποια είναι η βασική φιλοσοφία του; Διαβαθμίζει τους αγρότες σε τρία επίπεδα και τους αποζημιώνει με διαφορετικό ποσό την κάθε κατηγορία. Γιατί διαφορετικό ποσό, δεν είναι κατανοητό. Πάντως, για να μιλήσουμε με δεδομένα, εκεί που οι ελαιοπαραγωγοί της Χίου θα αποζημιώνονται με 15 ευρώ το στρέμμα, οι… πλούσιοι Μεσσήνιοι ελαιοπαραγωγοί θα αποζημιώνονται με 9 ευρώ το στρέμμα.
Ως οικονομολόγος θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι αυτό δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης. Είναι φθηνό κόλπο διάσπασης του αγροτικού μετώπου. Βέβαια θα μου πείτε αυτός είναι ο χαρακτήρας της φιλελεύθερης οικονομίας: διαίρει και βασίλευε…
Η ανεργία φέτος το Φεβρουάριο στις ηλικίες 18 – 44 λένε ότι έφτασε στη χώρα μας το 9,1%, που σημαίνει πρακτικά 56.828 άνεργοι νέοι παραπάνω από το 2008!
Ψάχνοντας να δω αν υπάρχει πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της ανεργίας, πέφτω πάνω στο παρακάτω ασύλληπτο που διάβασα σε πρωτοσέλιδο στον Τύπο. Για να είμαι ειλικρινής κοίταξα την ημερομηνία να δω αν έχουμε Πρωταπριλιά: « Ο φορολογούμενος με τις αποδείξεις παροχής υπηρεσιών (από Σούπερ Μάρκετ, εστιατόρια κλπ.) θα εισπράττει την αξία των αγορών του από την εφορία, αν τα δύο τελευταία ψηφία της απόδειξης είναι ίδια με αυτά… του λαϊκού λαχείου που κληρώνει κάθε εβδομάδα!!!» Και αυτή είναι η επίσημη πρόταση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής…. Να σας πω, δε θυμάμαι σε ποια οικονομική θεωρία ο τζόγος προκρίνεται ως μέτρο κατά της φοροδιαφυγής.
Θεωρώ πως ως λαός έχουμε αρκετά υψηλή και ποιοτική αίσθηση του χιούμορ. Κάπου εδώ όμως τα πράγματα σοβαρεύουν. Κι ας προσπαθούν κάποιοι να μας υποβάλλουν το κλίμα μιας εποχής… εποχής και αποχής… χαβαλέ και τριημέρων (άραγε με τι χρήματα;) Εμείς ως ψηφοφόροι ξέρουμε ότι στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου η ψήφος μας είναι η πολιτική επιλογή του ευρωπαϊκού μας μέλλοντος. Και δε θα πρέπει απλώς να καταψηφίσουμε φαιδρές αδιέξοδες πολιτικές.
Στις 7 του Ιούνη έχουμε υποχρέωση να ψηφίσουμε ΥΠΕΡ:
ΥΠΕΡ της ανακατανομής του πλούτου που θα απαλύνει το μαρτύριο των ασθενέστερων και θα κάνει την κοινωνία δικαιότερη.
ΥΠΕΡ της οικονομικής ανάπτυξης που θα στηρίζεται στην Πράσινη Ανάπτυξη.
ΥΠΕΡ της πολιτικής που θα δώσει προτεραιότητα στην αυτοδύναμη ανάπτυξη κάθε περιοχής στο νέο περιφερειακό γεωπολιτικό σύστημα.
ΥΠΕΡ των ευρωπαϊκών πολιτικών λύσεων του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΘΑΝ.ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Άρχισαν οι πρώτες (δημοσιογραφικές και μη) απόπειρες να προβλεφθούν τα ποσοστά της αποχής των ψηφοφόρων στις επερχόμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο οι οποίες καταλήγουν να συμπυκνώσουν το δίλημμα στο ερώτημα: «Εκλογές ή τριήμερο;» Όπου η δεύτερη επιλογή θα εκτοξεύσει – λένε – σε πρωτοφανή επίπεδα την εκλογική αποχή.
Ακούω τόσο συχνά τελευταία τη λέξη «αποχή» ως αυτονόητη που άρχισα να ανησυχώ. Και χθες αποφάσισα να ξαναπιάσω τη λέξη από την αρχή, να αρχίσω από τον ορισμό. Διαβάζω σε έγκριτο λεξικό και μεταφέρω: «αποχή: από το ρήμα απέχω: δε συμμετέχω συνειδητά σε κοινή δραστηριότητα». Υπάρχει όμως ακόμα ένα ρήμα εκεί, το ρήμα επέχω, που σημαίνει «τηρώ στάση ουδετερότητας» (από το επέχω προκύπτει η εποχή).
Και αναλογίζομαι: Είναι δυνατόν να θέλουμε είτε να μη συμμετάσχουμε συνειδητά είτε να τηρήσουμε στάση ουδετερότητας στις Ευρωεκλογές στις 7 του Ιούνη; Σε μια εποχή που τα κοινωνικά και τα ευρύτερα προβλήματά μας βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, σε μια εποχή που ως Έλληνες πολίτες βιώνουμε δραματικά τα αποτελέσματα της κακοδιαχείρισης της τελευταίας κυβέρνησης που συνεπάγεται και την μειωμένη εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων εταίρων μας, είναι δυνατόν εμείς να αφήσουμε να αποφασίσουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς;
Έχει γίνει κουραστική η μόνιμη δικαιολογία της κυβέρνησης περί παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση όμως είναι μια πραγματικότητα που απαιτεί πολιτική βούληση και σαφή πολιτικό σχεδιασμό. Πολιτική σημαίνει ακριβώς αυτό: παίρνω πρωτοβουλίες για να διαχειριστώ την κρίση. Δε σημαίνει απλώς διαπιστώνω την κρίση και την χρησιμοποιώ σαν άλλοθι για το πάγωμα μισθών και συντάξεων, για την αντιαγροτική πολιτική, για την άμβλυνση των κοινωνικών προβλημάτων.
Μια και είμαστε ελαιοπαραγωγικός νομός να επισημάνω το εξής χαρακτηριστικό: Ανακοινώθηκε πρόσφατα το περιβόητο «πακέτο Χατζηγάκη», αυτό για τις αποζημιώσεις των πληγέντων αγροτών. Ποια είναι η βασική φιλοσοφία του; Διαβαθμίζει τους αγρότες σε τρία επίπεδα και τους αποζημιώνει με διαφορετικό ποσό την κάθε κατηγορία. Γιατί διαφορετικό ποσό, δεν είναι κατανοητό. Πάντως, για να μιλήσουμε με δεδομένα, εκεί που οι ελαιοπαραγωγοί της Χίου θα αποζημιώνονται με 15 ευρώ το στρέμμα, οι… πλούσιοι Μεσσήνιοι ελαιοπαραγωγοί θα αποζημιώνονται με 9 ευρώ το στρέμμα.
Ως οικονομολόγος θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι αυτό δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης. Είναι φθηνό κόλπο διάσπασης του αγροτικού μετώπου. Βέβαια θα μου πείτε αυτός είναι ο χαρακτήρας της φιλελεύθερης οικονομίας: διαίρει και βασίλευε…
Η ανεργία φέτος το Φεβρουάριο στις ηλικίες 18 – 44 λένε ότι έφτασε στη χώρα μας το 9,1%, που σημαίνει πρακτικά 56.828 άνεργοι νέοι παραπάνω από το 2008!
Ψάχνοντας να δω αν υπάρχει πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της ανεργίας, πέφτω πάνω στο παρακάτω ασύλληπτο που διάβασα σε πρωτοσέλιδο στον Τύπο. Για να είμαι ειλικρινής κοίταξα την ημερομηνία να δω αν έχουμε Πρωταπριλιά: « Ο φορολογούμενος με τις αποδείξεις παροχής υπηρεσιών (από Σούπερ Μάρκετ, εστιατόρια κλπ.) θα εισπράττει την αξία των αγορών του από την εφορία, αν τα δύο τελευταία ψηφία της απόδειξης είναι ίδια με αυτά… του λαϊκού λαχείου που κληρώνει κάθε εβδομάδα!!!» Και αυτή είναι η επίσημη πρόταση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής…. Να σας πω, δε θυμάμαι σε ποια οικονομική θεωρία ο τζόγος προκρίνεται ως μέτρο κατά της φοροδιαφυγής.
Θεωρώ πως ως λαός έχουμε αρκετά υψηλή και ποιοτική αίσθηση του χιούμορ. Κάπου εδώ όμως τα πράγματα σοβαρεύουν. Κι ας προσπαθούν κάποιοι να μας υποβάλλουν το κλίμα μιας εποχής… εποχής και αποχής… χαβαλέ και τριημέρων (άραγε με τι χρήματα;) Εμείς ως ψηφοφόροι ξέρουμε ότι στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου η ψήφος μας είναι η πολιτική επιλογή του ευρωπαϊκού μας μέλλοντος. Και δε θα πρέπει απλώς να καταψηφίσουμε φαιδρές αδιέξοδες πολιτικές.
Στις 7 του Ιούνη έχουμε υποχρέωση να ψηφίσουμε ΥΠΕΡ:
ΥΠΕΡ της ανακατανομής του πλούτου που θα απαλύνει το μαρτύριο των ασθενέστερων και θα κάνει την κοινωνία δικαιότερη.
ΥΠΕΡ της οικονομικής ανάπτυξης που θα στηρίζεται στην Πράσινη Ανάπτυξη.
ΥΠΕΡ της πολιτικής που θα δώσει προτεραιότητα στην αυτοδύναμη ανάπτυξη κάθε περιοχής στο νέο περιφερειακό γεωπολιτικό σύστημα.
ΥΠΕΡ των ευρωπαϊκών πολιτικών λύσεων του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΘΑΝ.ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
ΥΓΕΙΑ: ΠΟΛΥΤΙΜΗ, ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ...ΕΠΑΙΤΗΣ
Το θέμα της υγείας είναι από τα βασικότερα ζητήματα που απασχολούν τους Έλληνες πολίτες. Η αναμφισβήτητα πολύτιμη υγεία, στη χώρα μας είναι ακριβοπληρωμένη, μια και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν λεφτά λόγω κακοδιαχείρισης και ατιμωρησίας των υπευθύνων, παρόλο που εμείς οι πολίτες πληρώνουμε αδρά. Αυτό δυστυχώς δεν είναι κάτι καινούριο. Το να έχει καταντήσει όμως η υγεία μας επαίτης… αυτό είναι πρωτόγνωρο!
Τα τελευταία χρόνια στο χώρο της υγείας είναι κοινό το μυστικό: τα νοσοκομεία δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν τους προμηθευτές και αυτοί δυσανασχετούν και απειλούν με διακοπή παροχής αναλώσιμων υλικών και μη. Αποτέλεσμα; Η αδυναμία προσφοράς υπηρεσιών, όπως χειρουργεία, καθαρισμοί τραυμάτων, οροί, φάρμακα και άλλα.
Μια και μόνο ματιά σ’ αυτά που συμβαίνουν στα νοσοκομεία της Καλαμάτας και της Κυπαρισσίας, στα Κέντρα Υγείας και στα αγροτικά ιατρεία, (όπου βέβαια υπάρχουν γιατροί…) αρκεί να καταλάβουμε ότι τα προβλήματα στη Μεσσηνία είναι τεράστια, όχι μόνο λόγω έλλειψης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, αλλά και λόγω ελλείψεων σε αναλώσιμα. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση που καταγγέλθηκε πρόσφατα ήταν η έλλειψη συριγγών στο νοσοκομείο Καλαμάτας (!), ελάχιστο δείγμα αυτής της απαράδεκτης κατάστασης. Για να μην αναφερθούμε ειδικότερα στα χρέη των νοσοκομείων που έχουν οδηγήσει στην αναστολή των προμηθειών βασικών εργαλείων και φαρμάκων, για να μπορούν οι γιατροί να κάνουν τη δουλειά τους.
Κατά τα άλλα είναι γνωστή η εικόνα της εικόνας της υγείας στη χώρα μας. Οι γιατροί απεργούν συνεχώς τα τελευταία χρόνια και όχι αδίκως: Μισθοί πείνας, συνθήκες εργασίας αντίξοες, ωράρια εξαντλητικά, εξουθενωτικές εφημερίες… Ο κίνδυνος για τους πολίτες λόγω κόπωσης των γιατρών αυξάνεται. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, ωστόσο, με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατορθώνουν το αδύνατο, την καλύτερη δηλαδή και όσο το δυνατόν πληρέστερη παροχή φροντίδας. Ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζει και το παραϊατρικό προσωπικό. Μου φαντάζει αδιανόητο πως, ενώ υπάρχουν τέτοιες ελλείψεις, το φάσμα της ανεργίας πλήττει τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας.
Ο μόνος τρόπος που αυτοί οι μικροί ήρωες τα καταφέρνουν είναι λόγω του γνωστού σε όλους μας ελληνικού φιλότιμου. Αυτό είναι υπαίτιο για την καταβαλλόμενη υπερπροσπάθεια που έχει σαν αποτέλεσμα να μην θρηνούμε καθημερινά θύματα. Αλλά για πόσο ακόμα η υγεία θα είναι ζήτημα φιλότιμου; Για πόσο ακόμα οι εργαζόμενοι θα εργάζονται άυπνοι, με χαμηλό ωρομίσθιο, σε αλλότριες θέσεις; Πόση ασφάλεια μπορούν να νιώσουν οι πολίτες για την ακριβοπληρωμένη από φαλιρισμένα ταμεία υγεία τους, όταν μάθουν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου π.χ. τραυματιοφορέας απασχολείται σε καθήκοντα νοσηλευτή (!).
Βέβαια τι να προσδοκά ο πολίτης, όταν ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία παραμένει ο ίδιος ή και μειώνεται, όταν προκηρύσσεται μικρός αριθμός προσλήψεων, οι οποίες μάλιστα υλοποιούνται μετά από 2 ή και 3 χρόνια (οπότε οι πραγματικές ανάγκες και η πληρότητα προσωπικού δύναται να είναι δυσανάλογες) .
Πόσο πιο απαράδεκτες για χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να γίνουν οι συνθήκες στον τομέα της Υγείας;
Η σημερινή κατάσταση αναιρεί την παροχή δωρεάν περίθαλψης στη χώρα μας που αποτελεί θεμελιακή αξία του ΕΣΥ. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες έχουν τις υψηλότερες ιδιωτικές δαπάνες στην ΕΕ (!). Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην υγεία οφείλει να είναι το κύριο μέλημα της πολιτείας, με την αύξηση της δημόσιας δαπάνης και τη μείωση της ιδιωτικής δαπάνης υγείας. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται ο τομέας της υγείας κερδοφόρα ιδιωτική επιχείρηση για να ξεπληρώσει τα σπασμένα της ευρύτερης κακοδιαχείρισης. Γιατί αν τα νοσοκομεία γίνουν επιχειρήσεις, οι ασθενείς θα γίνουν πελάτες και η υγεία εμπορεύσιμο υλικό (!). Και ποια είναι η θέση του Ανθρώπου στη λογική του κέρδους;
Το δημόσιο σύστημα υγείας πρέπει να είναι ισχυρό και οικονομικά βιώσιμο. Η απουσία κάθε προσπάθειας βελτίωσης του ΕΣΥ, η καθυστέρηση των προσλήψεων, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, ο διπλασιασμός των χρεών των νοσοκομείων αποτελούν σοβαρές απειλές για τη μελλοντική βιωσιμότητα του δημόσιου συστήματος.
Θέλω να πιστέψω πως έφτασε η ώρα άνθρωποι ικανοί, με όραμα και υλοποιήσιμα προγράμματα να επανδρώσουν καίριες θέσεις στον τομέα της Δημόσιας Υγείας και να την επαναφέρουν στην θέση που της αρμόζει. Θέλω να πιστέψω πως ήρθε πια η ώρα τα δεδομένα να μην γίνονται (επ) αιτούμενα…
Λεωνίδας Θαν. Φιλιππόπουλος οικονομολόγος
Τα τελευταία χρόνια στο χώρο της υγείας είναι κοινό το μυστικό: τα νοσοκομεία δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν τους προμηθευτές και αυτοί δυσανασχετούν και απειλούν με διακοπή παροχής αναλώσιμων υλικών και μη. Αποτέλεσμα; Η αδυναμία προσφοράς υπηρεσιών, όπως χειρουργεία, καθαρισμοί τραυμάτων, οροί, φάρμακα και άλλα.
Μια και μόνο ματιά σ’ αυτά που συμβαίνουν στα νοσοκομεία της Καλαμάτας και της Κυπαρισσίας, στα Κέντρα Υγείας και στα αγροτικά ιατρεία, (όπου βέβαια υπάρχουν γιατροί…) αρκεί να καταλάβουμε ότι τα προβλήματα στη Μεσσηνία είναι τεράστια, όχι μόνο λόγω έλλειψης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, αλλά και λόγω ελλείψεων σε αναλώσιμα. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση που καταγγέλθηκε πρόσφατα ήταν η έλλειψη συριγγών στο νοσοκομείο Καλαμάτας (!), ελάχιστο δείγμα αυτής της απαράδεκτης κατάστασης. Για να μην αναφερθούμε ειδικότερα στα χρέη των νοσοκομείων που έχουν οδηγήσει στην αναστολή των προμηθειών βασικών εργαλείων και φαρμάκων, για να μπορούν οι γιατροί να κάνουν τη δουλειά τους.
Κατά τα άλλα είναι γνωστή η εικόνα της εικόνας της υγείας στη χώρα μας. Οι γιατροί απεργούν συνεχώς τα τελευταία χρόνια και όχι αδίκως: Μισθοί πείνας, συνθήκες εργασίας αντίξοες, ωράρια εξαντλητικά, εξουθενωτικές εφημερίες… Ο κίνδυνος για τους πολίτες λόγω κόπωσης των γιατρών αυξάνεται. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, ωστόσο, με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατορθώνουν το αδύνατο, την καλύτερη δηλαδή και όσο το δυνατόν πληρέστερη παροχή φροντίδας. Ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζει και το παραϊατρικό προσωπικό. Μου φαντάζει αδιανόητο πως, ενώ υπάρχουν τέτοιες ελλείψεις, το φάσμα της ανεργίας πλήττει τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας.
Ο μόνος τρόπος που αυτοί οι μικροί ήρωες τα καταφέρνουν είναι λόγω του γνωστού σε όλους μας ελληνικού φιλότιμου. Αυτό είναι υπαίτιο για την καταβαλλόμενη υπερπροσπάθεια που έχει σαν αποτέλεσμα να μην θρηνούμε καθημερινά θύματα. Αλλά για πόσο ακόμα η υγεία θα είναι ζήτημα φιλότιμου; Για πόσο ακόμα οι εργαζόμενοι θα εργάζονται άυπνοι, με χαμηλό ωρομίσθιο, σε αλλότριες θέσεις; Πόση ασφάλεια μπορούν να νιώσουν οι πολίτες για την ακριβοπληρωμένη από φαλιρισμένα ταμεία υγεία τους, όταν μάθουν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου π.χ. τραυματιοφορέας απασχολείται σε καθήκοντα νοσηλευτή (!).
Βέβαια τι να προσδοκά ο πολίτης, όταν ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία παραμένει ο ίδιος ή και μειώνεται, όταν προκηρύσσεται μικρός αριθμός προσλήψεων, οι οποίες μάλιστα υλοποιούνται μετά από 2 ή και 3 χρόνια (οπότε οι πραγματικές ανάγκες και η πληρότητα προσωπικού δύναται να είναι δυσανάλογες) .
Πόσο πιο απαράδεκτες για χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να γίνουν οι συνθήκες στον τομέα της Υγείας;
Η σημερινή κατάσταση αναιρεί την παροχή δωρεάν περίθαλψης στη χώρα μας που αποτελεί θεμελιακή αξία του ΕΣΥ. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες έχουν τις υψηλότερες ιδιωτικές δαπάνες στην ΕΕ (!). Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην υγεία οφείλει να είναι το κύριο μέλημα της πολιτείας, με την αύξηση της δημόσιας δαπάνης και τη μείωση της ιδιωτικής δαπάνης υγείας. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται ο τομέας της υγείας κερδοφόρα ιδιωτική επιχείρηση για να ξεπληρώσει τα σπασμένα της ευρύτερης κακοδιαχείρισης. Γιατί αν τα νοσοκομεία γίνουν επιχειρήσεις, οι ασθενείς θα γίνουν πελάτες και η υγεία εμπορεύσιμο υλικό (!). Και ποια είναι η θέση του Ανθρώπου στη λογική του κέρδους;
Το δημόσιο σύστημα υγείας πρέπει να είναι ισχυρό και οικονομικά βιώσιμο. Η απουσία κάθε προσπάθειας βελτίωσης του ΕΣΥ, η καθυστέρηση των προσλήψεων, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, ο διπλασιασμός των χρεών των νοσοκομείων αποτελούν σοβαρές απειλές για τη μελλοντική βιωσιμότητα του δημόσιου συστήματος.
Θέλω να πιστέψω πως έφτασε η ώρα άνθρωποι ικανοί, με όραμα και υλοποιήσιμα προγράμματα να επανδρώσουν καίριες θέσεις στον τομέα της Δημόσιας Υγείας και να την επαναφέρουν στην θέση που της αρμόζει. Θέλω να πιστέψω πως ήρθε πια η ώρα τα δεδομένα να μην γίνονται (επ) αιτούμενα…
Λεωνίδας Θαν. Φιλιππόπουλος οικονομολόγος
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009
Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ
του Λεωνίδα Θαν. Φιλιππόπουλου
Οικονομολόγου
Το πρώτο πράγμα που έκανε για τους αγρότες η ΝΔ αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας το 2004 ήταν να μετονομάσει το Υπουργείο Γεωργίας σε Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων … Κι εκεί έμεινε. Έκανε όμως κάτι ουσιαστικό για να βοηθήσει τους αγρότες; Ή μήπως τελικά τους γύρισε πίσω στην εποχή του Κιλελέρ; Αλλάζει κάτι το γεγονός ότι τότε τους έλεγαν τσιφλικάδες και κολίγους, ενώ σήμερα μιλάμε για καρτέλ και εξαθλιωμένους αγρότες.
Οι Έλληνες αγρότες πλήττονται από μία συνεχόμενη κρίση. Ανεξαρτήτως από το πώς την παρουσιάζουν τα κανάλια αυτοί βιώνουν καθημερινά την τρομακτική αύξηση του κόστους παραγωγής τους, από τη μια και την κατακόρυφη πτώση των τιμών των προϊόντων τους, από την άλλη. Τα αγροτικά εφόδια (λιπάσματα, φάρμακα, ζωοτροφές, κ.λπ.) ακριβαίνουν ραγδαία, ενώ οι τιμές των αγροτικών προϊόντων τους μειώνονται.
Είναι τεράστιες οι ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης. Τη φετινή χρονιά οι τιμές των λιπασμάτων αυξήθηκαν δύο φορές, την πρώτη κατά 60% και τη δεύτερη κατά 40%.
Την ίδια, βέβαια, στιγμή οι παραγωγοί αναγκάζονται να πωλούν σε χαμηλές τιμές, λόγω των πιέσεων που δέχονται από τους εμπόρους, τους μεσάζοντες και την ανάγκη αποπληρωμής των δανείων τους. Η Αγροτική Τράπεζα συν της άλλης, ξέφυγε από τον ιδρυτικό της στόχο (τον οποίο είχε εμπνευστεί ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός και ιδρυτής της Α Ελληνικής Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Παπαναστασίου),ο οποίος ήταν και θα έπρεπε να είναι η εξυπηρέτηση του έλληνα αγρότη και όχι η καταδυνάστευσή του, όπως γίνεται σήμερα από την ΑΤΕ, η οποία χρησιμοποιεί, προφανώς, απατηλά τον ιδρυτικό της τίτλο <Αγροτική>, ενώ στην ουσία είναι εμπορική, η οποία όπως και άλλες τράπεζες πλειστηριάζουν κτήματα και ακίνητα των αγροτών για να πουλάνε διακοποδάνεια και εορτοδάνεια!
Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών της Μεσσηνίας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας καταδεικνύουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αγρότες στο κλάδο τους. Απέναντι τους όμως βρίσκουν τη μονοκόμματα ανάλγητη στάση της κυβέρνησης με δακρυγόνα «απώθησης», και μεταφορά του «μετώπου» που δημιούργησαν στο χώρο της παιδείας στους δίκαιους αγώνες των αγροτών.
Ο εμπαιγμός των αγροτών με την διάθεση 500 εκ. ευρώ που αφορά μόνο στις αποζημιώσεις (που ούτως ή άλλως ήταν αναγκασμένη η κυβέρνηση να δώσει) θα πρέπει να προβληματίσει τον αγροτικό κόσμο: Η διάθεση των παραπάνω χρημάτων δεν λύνει, σχεδόν, κανένα απολύτως πρόβλημα, αφού οι απαιτήσεις του αγροτικού κλάδου είναι μεγαλύτερες και βαθύτερες. Τα ίδια προβλήματα και άλλα τόσα θα συνεχίσουν να υπάρχουν και στο πολύ κοντινό μέλλον.
Στην πρόσφατη επίσκεψη του στη Καλαμάτα ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε
μεταξύ των άλλων ότι<… είναι απαράδεκτο, για ένα τέτοιο προϊόν, όπως είναι το ελαιόλαδο, που είναι το επίκεντρο της μεσογειακής δίαιτας, η τιμή του να μην καλύπτει ούτε το κόστος παραγωγής. Ότι είναι απαράδεκτο, η ψαλίδα που μεγαλώνει ανάμεσα στο ράφι και στο χωράφι, να φτάνει σε αναλογία 1 προς 3 και, τα καρτέλ και τα μονοπώλια, να κάνουν πανηγύρι πάνω στον κόπο των αγροτών Ξέρετε πολύ καλά ότι η τυποποίηση, και το σωστά οργανωμένο marketing, ελάχιστα υφίστανται στις πολιτικές της Ν.Δ., ως συνείδηση. Το ελληνικό επώνυμο παρθένο ελαιόλαδο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο στη διεθνή αγορά, ενώ θα έπρεπε να την είχε κατακτήσει.>
Και για να μιλάμε συγκεκριμένα :δεν ξεκαθαρίζεται τι μέτρα θα ληφθούν για το αγροτικό πετρέλαιο, τον Φ.Π.Α. ή την αποπληρωμή των δανείων τους. Και ακόμα περισσότερο δεν φαίνεται στον ορίζοντα σχεδιασμός για την ανάπτυξη των ελληνικών θέσεων περί γεωργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Απαιτούνται γενναίες πολιτικές αποφάσεις για τη δημιουργία και αποτελεσματική λειτουργία υποδομών στήριξης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να υποστηρίζει η ελληνική Κυβέρνηση ότι δεν μπορεί ή ότι δεν αφήνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πάρει μέτρα συμπίεσης του κόστους.
Είναι κύριο και εθνικό καθήκον η στήριξη των αγροτών και της αγροτικής παραγωγής. Η ελληνική γεωργία, όπως και η γεωργία κάθε άλλης χώρας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς στήριξη. Απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο αναζωογόνησης και ανάπτυξης της αγροτικής δύναμης της χώρας. Στόχος θα πρέπει να είναι η αύξηση του εισοδήματος των αγροτών και των κτηνοτρόφων, η ανάπτυξη της υπαίθρου με μέτρα βελτίωσης των συνθηκών ζωής και εργασίας στην περιφέρεια.
Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ούτε επαίτες, αλλά ο παραγωγικός ιστός της χώρας μας. Είναι τραγικό αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αν και κοιτίδα του νεοφιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς, ενισχύουν τους παραγωγούς τους για να έχουν μειωμένο κόστος.
Οι αρμόδιοι φορείς και κυρίως το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, υστερούν σε οργάνωση και αδυνατούν σήμερα να παίξουν τον επιτελικό ρόλο στη μεταφορά τεχνογνωσίας και κατευθυντήριων οδηγιών στους αγρότες για την εφαρμογή σύγχρονων καλλιεργητικών τεχνικών.
Η έλλειψη μητρώου αγροτών, το υψηλό κόστος παραγωγής, τα υψηλότοκα δάνεια, η λειτουργία των καρτέλ, η χαμηλή τιμή διάθεσης των προϊόντων, η διάλυση των συνεταιρισμών και το ποιο σημαντικό, η έλλειψη εθνικού σχεδιασμού για τον αγροτο-κτηνοτροφικό τομέα και τη βιώσιμη ανάπτυξη του κλάδου, είναι από μόνα τους αρκετά να αποδείξουν ότι μόνα κατ’ όνομα το υπουργείο είναι «Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων».
Οι παραγωγοί δεν έχουν ανάγκη καινούργια ονόματα… Έχουν ανάγκη μιας κυβέρνησης που να τους στηρίζει!
Θάρρος 27/2/2009 ΑΓΡΟΤΙΚΑ σελ.8
Οικονομολόγου
Το πρώτο πράγμα που έκανε για τους αγρότες η ΝΔ αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας το 2004 ήταν να μετονομάσει το Υπουργείο Γεωργίας σε Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων … Κι εκεί έμεινε. Έκανε όμως κάτι ουσιαστικό για να βοηθήσει τους αγρότες; Ή μήπως τελικά τους γύρισε πίσω στην εποχή του Κιλελέρ; Αλλάζει κάτι το γεγονός ότι τότε τους έλεγαν τσιφλικάδες και κολίγους, ενώ σήμερα μιλάμε για καρτέλ και εξαθλιωμένους αγρότες.
Οι Έλληνες αγρότες πλήττονται από μία συνεχόμενη κρίση. Ανεξαρτήτως από το πώς την παρουσιάζουν τα κανάλια αυτοί βιώνουν καθημερινά την τρομακτική αύξηση του κόστους παραγωγής τους, από τη μια και την κατακόρυφη πτώση των τιμών των προϊόντων τους, από την άλλη. Τα αγροτικά εφόδια (λιπάσματα, φάρμακα, ζωοτροφές, κ.λπ.) ακριβαίνουν ραγδαία, ενώ οι τιμές των αγροτικών προϊόντων τους μειώνονται.
Είναι τεράστιες οι ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης. Τη φετινή χρονιά οι τιμές των λιπασμάτων αυξήθηκαν δύο φορές, την πρώτη κατά 60% και τη δεύτερη κατά 40%.
Την ίδια, βέβαια, στιγμή οι παραγωγοί αναγκάζονται να πωλούν σε χαμηλές τιμές, λόγω των πιέσεων που δέχονται από τους εμπόρους, τους μεσάζοντες και την ανάγκη αποπληρωμής των δανείων τους. Η Αγροτική Τράπεζα συν της άλλης, ξέφυγε από τον ιδρυτικό της στόχο (τον οποίο είχε εμπνευστεί ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός και ιδρυτής της Α Ελληνικής Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Παπαναστασίου),ο οποίος ήταν και θα έπρεπε να είναι η εξυπηρέτηση του έλληνα αγρότη και όχι η καταδυνάστευσή του, όπως γίνεται σήμερα από την ΑΤΕ, η οποία χρησιμοποιεί, προφανώς, απατηλά τον ιδρυτικό της τίτλο <Αγροτική>, ενώ στην ουσία είναι εμπορική, η οποία όπως και άλλες τράπεζες πλειστηριάζουν κτήματα και ακίνητα των αγροτών για να πουλάνε διακοποδάνεια και εορτοδάνεια!
Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών της Μεσσηνίας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας καταδεικνύουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αγρότες στο κλάδο τους. Απέναντι τους όμως βρίσκουν τη μονοκόμματα ανάλγητη στάση της κυβέρνησης με δακρυγόνα «απώθησης», και μεταφορά του «μετώπου» που δημιούργησαν στο χώρο της παιδείας στους δίκαιους αγώνες των αγροτών.
Ο εμπαιγμός των αγροτών με την διάθεση 500 εκ. ευρώ που αφορά μόνο στις αποζημιώσεις (που ούτως ή άλλως ήταν αναγκασμένη η κυβέρνηση να δώσει) θα πρέπει να προβληματίσει τον αγροτικό κόσμο: Η διάθεση των παραπάνω χρημάτων δεν λύνει, σχεδόν, κανένα απολύτως πρόβλημα, αφού οι απαιτήσεις του αγροτικού κλάδου είναι μεγαλύτερες και βαθύτερες. Τα ίδια προβλήματα και άλλα τόσα θα συνεχίσουν να υπάρχουν και στο πολύ κοντινό μέλλον.
Στην πρόσφατη επίσκεψη του στη Καλαμάτα ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε
μεταξύ των άλλων ότι<… είναι απαράδεκτο, για ένα τέτοιο προϊόν, όπως είναι το ελαιόλαδο, που είναι το επίκεντρο της μεσογειακής δίαιτας, η τιμή του να μην καλύπτει ούτε το κόστος παραγωγής. Ότι είναι απαράδεκτο, η ψαλίδα που μεγαλώνει ανάμεσα στο ράφι και στο χωράφι, να φτάνει σε αναλογία 1 προς 3 και, τα καρτέλ και τα μονοπώλια, να κάνουν πανηγύρι πάνω στον κόπο των αγροτών Ξέρετε πολύ καλά ότι η τυποποίηση, και το σωστά οργανωμένο marketing, ελάχιστα υφίστανται στις πολιτικές της Ν.Δ., ως συνείδηση. Το ελληνικό επώνυμο παρθένο ελαιόλαδο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο στη διεθνή αγορά, ενώ θα έπρεπε να την είχε κατακτήσει.>
Και για να μιλάμε συγκεκριμένα :δεν ξεκαθαρίζεται τι μέτρα θα ληφθούν για το αγροτικό πετρέλαιο, τον Φ.Π.Α. ή την αποπληρωμή των δανείων τους. Και ακόμα περισσότερο δεν φαίνεται στον ορίζοντα σχεδιασμός για την ανάπτυξη των ελληνικών θέσεων περί γεωργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Απαιτούνται γενναίες πολιτικές αποφάσεις για τη δημιουργία και αποτελεσματική λειτουργία υποδομών στήριξης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να υποστηρίζει η ελληνική Κυβέρνηση ότι δεν μπορεί ή ότι δεν αφήνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πάρει μέτρα συμπίεσης του κόστους.
Είναι κύριο και εθνικό καθήκον η στήριξη των αγροτών και της αγροτικής παραγωγής. Η ελληνική γεωργία, όπως και η γεωργία κάθε άλλης χώρας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς στήριξη. Απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο αναζωογόνησης και ανάπτυξης της αγροτικής δύναμης της χώρας. Στόχος θα πρέπει να είναι η αύξηση του εισοδήματος των αγροτών και των κτηνοτρόφων, η ανάπτυξη της υπαίθρου με μέτρα βελτίωσης των συνθηκών ζωής και εργασίας στην περιφέρεια.
Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ούτε επαίτες, αλλά ο παραγωγικός ιστός της χώρας μας. Είναι τραγικό αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αν και κοιτίδα του νεοφιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς, ενισχύουν τους παραγωγούς τους για να έχουν μειωμένο κόστος.
Οι αρμόδιοι φορείς και κυρίως το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, υστερούν σε οργάνωση και αδυνατούν σήμερα να παίξουν τον επιτελικό ρόλο στη μεταφορά τεχνογνωσίας και κατευθυντήριων οδηγιών στους αγρότες για την εφαρμογή σύγχρονων καλλιεργητικών τεχνικών.
Η έλλειψη μητρώου αγροτών, το υψηλό κόστος παραγωγής, τα υψηλότοκα δάνεια, η λειτουργία των καρτέλ, η χαμηλή τιμή διάθεσης των προϊόντων, η διάλυση των συνεταιρισμών και το ποιο σημαντικό, η έλλειψη εθνικού σχεδιασμού για τον αγροτο-κτηνοτροφικό τομέα και τη βιώσιμη ανάπτυξη του κλάδου, είναι από μόνα τους αρκετά να αποδείξουν ότι μόνα κατ’ όνομα το υπουργείο είναι «Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων».
Οι παραγωγοί δεν έχουν ανάγκη καινούργια ονόματα… Έχουν ανάγκη μιας κυβέρνησης που να τους στηρίζει!
Θάρρος 27/2/2009 ΑΓΡΟΤΙΚΑ σελ.8
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)